2. کنار همه side effect هاش، خود کارمو جدا دوست دارم. همونیه که همیشه دلم می خواست. میشه فکر های جدید داشت، کارهای جدید کرد. میشه خیلی چیزا رو تجربه کرد (البته دیگه چقدر و چه جوریش به خودم برمیگرده)
خیلی لذت می برم وقت یه مسئله ای رو بعد روزها سر و کله زدن پیدا می کنم. وقتی دنبال راه حل های دائمی تر یا اصولی تر می گردم و قدم به قدم میرم جلو. وقتی چیزهایی که خوندم رو باید کنار هم کنم تو ذهنم و عملی شون کنم.

3. اون بند بالا را نوشتم که خودم یادم باشه شدت جفتک هامو کنترل کنم از پشت برنگرده بخوره باز تو سر خودم!

4. چارشنبه شب نشسته بودیم شنگول و منگول پای لپ تاپ. یهو تف کرد تو صورتمون و مرد! یعنی مردها! رسما الیه راجعون شده. من خیلی سر در نمی آرم ازش، یه سری کارا که فکر می کردم ممکنه جواب بده کردم، اما الآن دیگه همون صفحه اولیه هم بالا نمی آید! خنگولی نگام میکنه! تف تو روت!!
مقادیری اطلاعات و دیتا هم توش بود که همون یه نسخه بودن، و راستشو بگم بیشتر از همه دلم واسه اون فولدر "we"  ام سوخت و بخصوص تر عکسایی که تیر تو پر شدن احتمالا!

5. آدم خیلی احساس "ارزشمندی" می کنه وقتی میبینه کسایی دور و برشن که سعی میکنن مشکلِ عامل ناراحتی شو حل کنن، حتی وقتی اون مشکل به نظر خودشون خیلی بزرگ نیست. این یعنی تو بزرگ و مهمی براشون و دوست ندارن ناراحت باشی.

6. آهااااااااان!!! مسافرت! عالی بود. به همچین استراحت بی تکلفی واقعا احتیاج داشتم. از اردیبهشت و خرداد که اون پروژه کوفتی دستم بود هی به خودم وعده اشو داده بودم و نرفته بودم. رفتم خونه دختر داییم مستقر شدم. دوتایی هر روز لم می دادیم و فیلم میدیدم و می خوردیم و بازی می کردیم و عکس می گرفتیم و حرف می زدیم تا دمدمای صبح...

7. چیه الآن؟ داری فکر میکنی اون بند یک با این بند شیش جور در نمی آد؟ همینه که هست! ما چیمون با چیمون جور بوده که حالا این دومیش باشه؟ حالا توضیح می خوای؟

8. جان بی جمال جانان، میل جهان ندارد...

9. من باز دارم درس می خونم! پست پیشم یه چیزی گفته بودم، نه؟  سخته ها ولی حسن! مخم از این حفظ کردنی ها فنا شد! خدا توفیق بده همون حدودی که تصمیم دارم بتونم تمومش کنم!

10. باقی بقایتان ؛)

۲.چند وقتی بد جور به سرم زد یه ذره قیافه اتاقمو عوض کنم. البته من سالی یکی دوبار این مرضم عود می کنه، تا حالا میرفتم یه چرخ تو بازار میزدم، جیب درد میگرفتم بیخیال میشدم. این بار سعی کردم بدون جیب آزاری پیش برم. الآن ایییینقده ذوق دارم برم خونه همه چی رو جابجا کنم! 

۳.بازم شدم یه سر و صد سودا. به دو تا کار می رسم و دلم واسه اوم نود و هشتایی که نمیرسم هی تنگ میشه. بعد باز فکر میکنم که علیرغم همه دور شدن هام از خیلی چیزها و آدمها، الآن باید به همین ها برسم. راهیه که شروع شده و نمیشه گذاشت به بیراهه بره یا حروم شه.
۱-۳. بعد از شش ماه دارم میرم خونه دایی هام! واسه من بی سابقه است این تاخیر در ملاقات!! بعد هی یه موجود بیشخصیت بی ادبی تو ذهنم میگه "هی هی! این سه روز تعطیلی چه فرصت خوبیه واسه درس خوندن!" میگم که بی ادبه! همه این شیش ماهم همین کارا رو کرده. دعواش کنید شما بلکه ادب شه.
۴.خیلی جسته گریخته نوشتم نه؟ فک کنم ذهنم هم به یه دیفرگ اساسی نیاز داره. آخر هفته که میرم مسافرت فرصت خوبیه:) سرحال برمیگردم حتما. سرحال که هستم حسااابی، با ذهن مرتب و فرش برمیگردم؛) بهدم میزنم تو گوش همه کارا و برنامه هام و یووووهووو میریم جلو به سمت ترکاندن! 

۵.امیدوارم الآن که اینو پابلیش می کنم مشکل اینتری نداشته باشه! عین این کارتونایی میشه که طرف کششش اومده! 

۶. بعععععععلهههه! درست شد! زنده باد سمن و فلیکا!مرسیی :)

عرض به حضورتون که تصمیم بر آن شده ایم که یک عدد دوربین دیجیتال ابتیاع نماییم، خیرش برسد به خودمان و اموتمان!! 

تجربیات و پیشنهادات شما را با آغوش باز استقبال میکنیم.  

دو سوال عمده ای که در ذهن ناقابل ما وول می خورد به شرح زیر است، بود آیا که کسی راهنمایی بفرماید؟! 

1. کانن یا الیمپوس؟ کلا! کاراییش. خدمات پس از فروشش. در دسترس بودن قطعاتش و ... 

2. باتری قلمی یا لیتیوم؟ الا ای کسایی که باتری دوربینتون لیتیوم است، آیا با مشکل تموم کردن باتری وسط مسافرتی جایی مواجه نشدید؟  

* 

من تا قبل از این مستقیم تو بلاگ نمی نوشتم و این اینتر الکی ها زارپی نمی پرید وسط! الآن که مجبورم مستقیم اینجا بنگارم چه کنم؟!
*
از آنجا که من همیشه یکی از بچه هام بالاخره رو گازه، میشه زود زود راهنماییم کنید؟! یه وقت دیدی همین امشب پا شدم برم خرید!!!!! 

* 

ممنون از همگی! خریداری شد!

دلم می خواد چیزی باشه که امروز برم و فردا نرم نباشه توش. مثلا باشگاه بدنسازی (اصلا ورزش محسوب میشه؟) چون مهارت خاصی یادت نمی ده، اقلا واسه من اینجوریه که خیلی مطلوبیت نداره و توانایی نیست برام.  

به علاوه که ورزش تو محیط سر بسته جدا ستمه!!! هر چی دی اکسید کربن تولید می کنیم رو باز میکشیم تو!! 

در نهایت دیدم باز بعد شونصد سال برگردم سر وقت شنا. یه زمانی بدک نبود شنام. نفسم هم. بعد، دانشگاه و بعد هم مشکل پام که تو آب و حرکت کشیده اذیتم می کرد؛ و خلاصه دیگه دور شدم و الآن فک کنم حتی سگی!! هم نتونم شنا کنم! 

احتمالا برم یه دوره آموزشی و اصولی باز شروع کنم. به به! 

اما الآنا که تا پایان ماه رمضون همه چی به حالت نیمه تعطیله! 

منم خیلی از اینهمه بی تحرکی کلافه ام!  

اینه که قصد کردم صبح و عصر پیاده تردد کنم!!!! 

البته تازه قصد کردما!!!! حالا اگه دو هفته ادامه دادم مهمه! 

اما خوبه کلا! 

امیدوارم به مشکل خواب برنخورم و بهونه های دیگه هم دست خودم ندم و همین روند آدم شدن و ادامه بدم، باشد که رستگار شویم!! و برسیم به کشورهای صنعتی پیشرفته و بعدم کره ماه و یوووووهووووووو! آقا ما رفتیم!

عزت زیاد P: 

*** 

ببخشید!!! این اینترهای این وسط از کجا اومدن؟ !!!!

ببینید! مشکل من اینجاست که الآن جدا نمی دونم چی می خوام و چی رو درست می دونم. اگه هنوز کسی می خونه اینجا رو، ممنون میشم حرف بزنید. اقلا دلایل بقیه رو برای نوشتن اگه بشنوم شاید به چیزایی که قبلا به فکرم نرسیده برام روشن شه. 

بعد، همه لحظه هایی که میشد غرق شد تو روح دوستی های لغت شده به قلم امیر-خانی، همه لحظه های ارمیا و سهراب، تو نشسته بودی اون گوشه و لبخند می زدی!
و یه چیزی زیر انگشتهای من لمس میشد... چیزی از جنس یه دوستی... دوستی ناب...

ممنون آقای امیر-خانی بابت زنده کردن خوش طعم ترین دوستیهای ممکن. بابت حس بی نظیر کریم و علی، رحیم میریان و مرتضا مشکات، ارمیا و سهراب.
ممنون آقای امیر-خانی که بهانه ای شدید برای باز چشیدن یه دوستی ناب...

پرشی اگه بخواد باشه تو مسیرم، برای من لازمه اش حتما این آرامشه. باید باغ سبزمو همون موقع که آب می برتم این ور اون ور و موهام لاقید پخش می شه لای موجا،  پشت چشمای بسته ببینم، لمس کنم، حس کنم. باید انگشت نوازش خدا رو حس کنم. باید بذارم روح بپیچه لابلای زندگیم.

اینه که هر چند وقت یه بار، -گفته بودم، نه؟ - پارو هامو جمع می کنم و خودمو می سپارم به دست جریان روان زندگی، که پر است از آرامش و بی خیالی و اطمینان.

من را

مسیرم را

خطاهایم را

نادانسته هایم را

و...

از پشت چشم می بینم، نگاه مهربانی را که مسیرم را می پاید

و من هر روز بهتر می رانم، بهتر می دانم، و بهتر می پایم

بعد،
شب به انتها نزدیک می شود و ناگزیرم از بازگشت...
دلم می ماند آن گوشه دنج تاریک کنار تو
کنار تو
صدایت
نفسهایت
عطرت
نگاهت

می مانم و دنیایی که بی لمس دستهایت
دیگر آنقدر ها هم دوست داشتنی نیست

بس که بد عادت میشوم کنارت با آنهمه آرامش

نمیتوانم...

 اصلا نشدنیست!!!
پیوند زدن این زمانها برایم

لحظات ناب خلوت ساکتی که
از این دنیا جداست...
بالاتر است...
فرشته ها شاید کنده اندش برای خودشان!

نمی چسبد به زمین،
به زمان
جدا می شویم و میرویم و میرویم و میرویم دورتر...